Ahurtiko bazterrak urpean dire.

Ahurtiko bazterrak urpean dire. Landak aintzira bilakatu dira, zubi azpiko errekak uhausin iduri du.

Denetan ura, lurrak ezin edan duen ura. Inguruan diren baratze eta oihanak, uholdeak gorde ditu. Isiltasuna zabaldu da eta gure begiÀ‚'­-beharriak harrituak daude. Toki ezagunak arras aldatuak dira, bertzelakatuak eta behatu gabe egiten den bideak, kasu eta ikusmin galdetzen du. Bidea ur gainean dela iduri du, arbolak begiratzen duela, hegiz hegi jotzen du Belokeko abadira.

Kaskoan, aterbea agertzen da. Hola izan ote zen Noeren denboran? "Mundua gaiztakeriaz eta indarkeriaz betea zen, denek jokaera makurra baitzeramaten. Jainkoak, mundua hain gaiztotua ikustean, Noeri erran zion "Izaki ororen suntsitzea erabaki dut, jendeen hobenez mundua indarkeriaz betea baita; jendeak eta mundua biak suntsituko ditut... Nik uholdea igorriko dut mundurat, zerupeko bizidun guzien suntsitzeko. Munduko izaki guziak hilen dira. Bainan zurekin elkargoa eginen dut". Uholdea etorri zen eta Noe eta bere emaztea, heien semeÀ‚'­-alabekin, sartu ziren beren itsasuntzian bai eta bizidun guziak binaka. Urak gutituz joan zirelarik, Noek uso bat igorri zuen, urak lurrean gutitu ote ziren jakiteko. "Bainan usoa, aztaparrak nun pausa ez aurkiturik, ontzirat itzuli zen oraino ura baitzen lurrazalean. Beste zazpi egun beha egon eta berriz igorri zuen usoa ontzitik. Arratsean etorri zitzaion, olibondoÀ‚'­adartxo moztu berria mokoan. Hortik jakin zuen Noek urak gutitu zirela lur gainean".

Hegalka etorri usoak berri ona eman diote Noe eta bere emazteari. Hegalka etorri den urtxoak berri ona ekarri du kaskoan den Belokeko abadira urte hastapen huntako igande batez.

Arratsaldean, hasieran, itxaropena, jakin-À‚'­nahia, gutizia, leialtasuna erakutsi dira jendeen artean. Jende motibatuak eta egun hortan libro zirenak hurbildu dira kasko hortara. Bakea kantatzea edo bakeari buruz otoitz egitea, ez da berria. Bizkitartean, igande hortan senditu dena, berria izan da. Itxaropena sinesmen bilakatu da. JakinÀ‚'­-nahia segurtamen izan da, gutizia errealitatea egin da, leialtasunak engaiamendua sortu du.

Haize firfirak gogoetako

lainoak kendu ditu

Hats berri batek sendimenduak biziarazi ditu

Arnasak, hitzak bezala,

pentsaketak arindu ditu.

Bakearen alderako esperientzia bat izan da. Elgarrekin otoitz egiteak Jainkoaren hegalpean ezartzen gaitu, Jainkoa batasun egile izanez geroz. Harek ditu gauzak kudeatzen. Jendeen lekukotasunak entzuteko, heieri ongi etorri egiteko eta errespeturekin onartzeko. Izpiritua hegalka etorri da. Beldurra eta zalantza haizatu ditu, aiherkundea baztertu eta bere gozotasuna ufatu. Ondorioz, Jainkoaren laudorioak erraitea bezperak kantatuz, besta bat izan da.

Uholdea bukatzen delarik, leihoak eta ateak idekitzen diren bezala, bakeak bihotza eta adimendua idekitzen ditu. Arintasun bat senditzen da gorputzean. Begitartea goxatzen da eta kopeta argitzen. Hitzak lañoki ateratzen dira eta harremanak eztitzen. Bakearen Jainkoak hau dio Noeri bezala: "Atera zaite ontzitik emazte, seme eta errenekin! Atera zeurekin dituzun bizidun guziak ere: txori, abere eta herrestari guziak. Zabal bite munduan, sor umeak eta ugal bite".