"Ez da bakerik barkamenik gabe", Irène Villak hain ederki zion bezala Sud Ouest kasetan, 2006ko abenduaren 2an. Irène Villa, 1991n, ETAren atentatu baten ondotik mutilatua izan zena. Esaldi zoragarri horrentzat, Irène Villak BAKEAren nobel saria merezi luke. Nobel sari hau merezi duten bezala Euskal Herriko Bake Artisauek. Macron jaunak eta haren gobernamenduak noblezia eta bihotz berotasunarekin joka lezakete presoen hurbiltzeaz gain, euskal preso politikoen eta besten amnistia bozkatzen balute. Ekintza gaitzesgarria eta bortitzak egin badituzte, haien herriaren maitasunez izan da, atxikimendu azkarra dute sorterriarentzat. Jakin behar da herra eta aiherkunde sentimenduek bihotza gogortzen eta iluntzen dutela. Militante, botere publiko eta segurtasun indarren artean den herra murru hau, puskatu behar liteke, elgar ulertu daitezen, barkamenaren zorionean. Herra den lekuan, maitasuna eman dezagun. Hutsa den lekuan, egia erran dezagun. Ilunpean, argia erakuts dezagun. Dena aldatzen ahal da barkatzen dugularik! Guk, euskaldunek, maitasunean, bakean, elkartasunean, justizian eta barkamenean oinarritua den gizarte berri baten antolatzeko iniziatiba hartu behar dugu. Ideologia, erligio, arraza, lanbide, muga eta beste guzien gainetik, "Lurra" deitu espazio ontzi baten bidaiariak baigara. Zoragarria bainan Unibertsoaren neurrigabetasunaren mailan, ñimiñoa den ontzia. Dena egin behar dugu ez dadin hondatu.