Urrian, arrosa agertzen da gure herrietako afixetan, erakusleihoetan eta kirol hitzorduetan. Ipar Euskal Herrian ere, bularreko minbiziaren inguruan elkartzeko eta solastatzeko parada eskaintzen du hilabete honek. Ikusten diren keinu horien gibelean, ordea, badira gutiago ikusten diren bizipenak: azterketa baten emaitzaren beha egotea, diagnostiko bat entzutea, hurbileko bati nola erran ez jakitea. Arrosak badu indarra, bizipen horiei tokia egiten badie.

Emazte gazte gisa, kanpaina horri begiratzean, galdera bat heldu zait: zer toki ematen diogu gure osasunari eguneroko bizian? Lana, familia, eginbeharrak, bertzeen beharrak... Geure buruari entzutea geroko uztea erraza da. Ez dugu, halere, kezka hori emazteen ardura pertsonal hutsera mugatu behar. Informazioa ulergarria izatea, galderak egiteko konfiantza ukaitea eta artarako bidea aurkitzea ere kolektiboki bermatu beharrekoak dira.

Horretan, hurbiltasunak badu garrantzia. Baionan, kostaldean edo barnealdeko herri batean bizi, bakoitzak jakin behar luke norengana jo bere zalantzekin. Frantsesez edo euskaraz, bere beldurra hitzetan emateko eta erantzuna ongi ulertzeko aukera behar du, galdera bat egiteko lotsarik gabe eta beldur bat adierazteagatik epaituak izan gabe. Osasunaz mintzatzea gorputzaz bezainbat intimitateaz mintzatzea baita. Entzuna izatea ez da xehetasun bat, bereziki hitzak aurkitzea bera neke denean.

Urri arrosako hitzorduek elkartzeko aukera ematen digute. Oinez ibiltzeak, lasterka egiteak edo dirua biltzeak zentzua dute, elkartasun hori eguneroko harremanetan ere gauzatzen bada. Eritasuna duen lankideari bere erritmoa errespetatzea, auzokoari laguntza zehatza proposatzea, lagunari dei bat egitea, erantzuteko indarrik ez duenean ere haren ondoan segitzea: horiek ere badute tokia mobilizazioan. Ez da beti hitzaldi handirik behar norbait bakarrik ez uzteko.

Eta ez diezaiegun emazteei beti adoretsu agertzeko eskatu. Beldurra, haserrea eta nekea adierazteko eskubidea ere badute. Bakoitzak bere manera du gertatzen zaiona bizitzeko; ez dugu irribarrea bertze eginbehar bat bilakatu behar. Lekukotasunak entzuteak horretarako ere balio behar luke: gure irudikapenetatik ateratzeko eta pertsona bere osotasunean ikusteko.

Azaroan afixak kenduko dira, eta gure herriek bertze hitzordu batzuk izanen dituzte. Eritasuna bizi dutenen egutegia, ordea, ez da kanpainarekin bukatuko. Gure inguruko emazteei urte osoan zer toki eta zer sostengu eskaintzen diegun: horra urri arrosak uzten digun galdera eta erantzuna gure esku da. Hilabete honetan erakusten dugun elkartasunak hor izanen du segida, edo hor aurkituko du bere muga.