Aitzindaritza Gorenak ofentsiba orokorra piztu zuen Picquart-en kontra. 1897ko urriaren 16an, Gonse, Henry eta du Patyk Esterhazyri dei egitea erabaki zuten Picquarten kontra. Esterhazyk, ber egunean, Henryren gutun bat, “Speranza” deitua”, errezebitu zuen, zeinean Picquarten deskubrimenduetaz berari buruz informatu zuen eta plan bat proposatu.

“Dreyfus aferarik ez da”

Helburua zen Picquart zikintzea baina ere dreyfusard-en aliatu berri bat, Auguste Scheurer-Kestner. Aliatu garrantzitsua zen, Senatuaren presidenteorde lehena zelakoz. Picquarten lagun batek, Leblois abokatuak, zuen Sheurer-Kestner Dreyfusen hobengabetasunaz konbentzitu. Urriaren 24an, Senatuaren presidenteordeak Billot gerla-ministroa ikusi zuen. Bi astez isiltasuna begiratzea onartu zuen, gerla-ministroak inkesta baten eramatea Esterhazyri buruz hitzeman baitzion. Orduan, inkesta horren trabatzeko, Henryk bi telegrama faltsu (Esterhazyren maitaleak, Marguerite Pays-ek, idatzi zituenak!) igorri zituen, bat Scheurer-Kestnerri eta bestea Picquarti. Gutun faltsu horiek bi gizon horien arteko harremanak frogatu nahi zituzten eta, ber maneraz, Picquarten traizioa. Gainera, Henryk Esterhazyren izena ezabatu zuen “urdin ttipian”, ber izena berriz idatzi aitzin, Picquartek Dreyfusen izena ezabatu zuela (Esterhazyren izena idazteko) sinetsarazteko. Henryk beharrezko neurriak hartu zituen Posta zerbitzuak mezuak atzeman eta gero Gerla Ministeriora bidaltzeko. Orduan, azaroaren 12an, Billot-ek Gonseri “instrukzio juridiko sekretu bat” eramatea Picquarten kontra eskatu zion. Hiru egun aitzin, ministro kontseiluak “Dreyfus erregularki eta legalki kondenatua izan” zela deklaratu zuen. Scheurer-Kestner, Jules Melin kontseiluaren presidentearekin, bere alderdiko kide ere zena, elkartu zen baina ez zuen batere bere sostengua lortu. Alderantziz, diputatuen aitzinean, Melinek hitz (harrigarri) horiek ukan zituen: “Dreyfus aferarik ez da”.

“Egia martxan dago”

Ikusiz nola salatua, zikindua eta baztertua izan zen Scheurer-Kestner bezalako Errepublikako figura moral bat (ezin kenduzko zenaturra zena, Gambettaren adiskidea, Alsaziako azken frantses parlamentaria, “Alsazia frantsesaren” itxura), dreyfusard-en bakartasuna eta kalbarioa ulergarriak zaizkigu. Hedabideetan, Emile Zolak Sheurer-Kestner-en defentsa hartu zuen, “bere kristalezko bizia” ohoratuz eta hitz premonitorio hauek idatziz: “Egia martxan dago, eta deusek ez du geldituko”. Baina, perspektiba hori urrun zen. Gobernua eta parlamentua argiki Dreyfusen kontra altxatu ziren, “armadaren ohorearen” eta “gauza jujatuaren” izenean. 1898ko urtarrilaren 11n, “parodiazko justizia” baten ondotik (Trarieux zenaturrak erran zuen bezala), “Uhlanaren gutunen” argitaratzeagatik ere (zeinetan Esterhazyk bere herra Frantziari buruz adierazi zuen), gerla kontseiluak Esterhazy komandantea, aho batez, hobengabe ekarri zuen. Jalgitzean, jendetzak Esterhazy bibaka goretsi zuen, “Hil bitez juduak!” oihu eginez. Picquart arrastatua, Scheurer-Kestner Senatuaren presidenteordetzatik baztertua, Esterhazy hobengabe ekarria (eta behin betiko babestua, “gauza jujatuaren” printzipioarengatik), 1898ko urtarrilaren lehen egunak hondagarriak izan ziren Dreyfusen sostengatzaileentzat. “Bezperako dreyfusard-ak” nekatuak ziren baina hauen ordezkoak heldu ziren eta ihardespena ikaragarria izango zen.